Metabool Syndroom komt vaker bij mannen voor, maar naarmate meer risicofactoren aanwezig zijn neemt ook het risico voor vrouwen toe.
Onderzoek toont aan dat het bij minstens 15% van de (ogenschijnlijk gezonde) bevolking tussen 25 en 50 jaar voor komt. Hoe ouder men wordt hoe meer het risico op Metabool Syndroom ook toeneemt: minstens 30% van de mannen en 20% van de vrouwen tussen het 40e en 50e jaar zouden lijden aan Metabool Syndroom.

Risicofactoren
Er spelen diverse risicofactoren mee:
- buikomtrek, oftewel het buikvet (abdominale obesitas), wanneer deze bij mannen meer is dan 94 cm en bij vrouwen meer dan 80 cm.
In combinatie met tenminste 2 van de volgende andere risicofactoren:
- verhoogd suikergehalte met een nuchtere suikerwaarde van meer dan 100 mg/deciliter (ofwel meer dan 5,6 mmol/L, of de diagnose diabetes mellitus
- verstoringen van de vetzuurhuishouding met verhoogde triglyceriden van meer dan 150 mg/deciliter (of meer dan 1,7 mmol/L) of een behandeling hiervoor
- verhoogd HDL-cholesterol (meer dan 40 mg/deciliter bij mannen en meer dan 50 mg/deciliter bij vrouwen) of een behandeling hiervoor
- verhoogde bloeddruk (meer dan 130/85) of een behandeling daarvoor
De zwaarlijvigheid die meetbaar is in de buikomvang is een noodzakelijke voorwaarde om van Metabool Syndroom te mogen spreken.
Risicofactoren die daarmee in verband staan zijn:
- fysieke inactiviteit (weinig aan sporten en bewegen doen)
- veroudering
- verstoorde hormoonbalans
- erfelijkheid (diabetes of hart- en vaataandoeningen in de familie voorkomend)
Roken wordt niet als aparte risicofactor gezien, maar stoppen met roken is wel dwingend onderdeel van de behandeling.
Verschillende risicofactoren tellen niet bij elkaar op, maar versterken elkaar, waardoor het risico soms wel tot 20x hoger kan oplopen. Het is zaak om zoveel mogelijk risico’s te vermijden of te verminderen.

Oorzaak
Het precieze mechanisme is nog onbekend. Maar Metabool Syndroom wordt bevorderd door teveel lichaamsvet en te weinig lichaamsbeweging.
Bij overgewicht treedt meestal resistentie op tegen de door insuline gestimuleerde suikeropname in het lichaam. Meer dan 90% van de patiënten met Metabool Syndroom zijn insulineresistent.
Hierbij zijn de cellen minder gevoelig voor het hormoon insuline. En insuline is juist nodig om suiker (glucose) uit het bloed op te nemen in insulinegevoelige cellen. In die cellen wordt glucose ofwel opgeslagen als glycogeen, ofwel direct omgezet in energie. En die energie wordt dan weer gebruikt voor het functioneren van cellen, weefsels en organen.
Bestaat insulineresistentie dan wordt geen of minder glucose door de insulinegevoelige cellen opgenomen, met als gevolg een stijging van het bloedsuikergehalte.
De normale reactie van het lichaam is dat de pancreas (alvleesklier) dan meer insuline gaat produceren om de hoge bloedsuikers alsnog ‘weg te werken’. Dat lukt vaak langdurig. Maar wanneer de pancreas niet meer voldoende produceert om de suikerwaarden weg te werken ontstaat diabetes mellitus type 2.
Een verhoogde productievan insuline door de pancreas leidt tot een verhoogde insulineconcentratie in het bloedplasma en dat geeft metabole veranderingen die leiden tot een verhoogd cardiovasculair risico en tot een laag HDL-cholesterol, (lichte) hypertriglyceridemie en hoge bloeddruk (hypertensie).
Onderzoek heeft aangetoond dat er verband is tussen de hoeveelheid buikvet (vetweefsel in de buikholte) en de werking van insuline: hoe meer buikvet hoe hoger de kans op ontstaan van insulineresistentie.
Vetweefsel is namelijk niet alleen opslagplaats voor vet, maar produceert zelf ook allerlei stoffen (cytokinen) die onder andere insulineresistentie kunnen geven, maar bv. ook een verhoogd risico geven op processen als aderverkalking. En zo ontstaat dan een vicieuze cirkel: meer buikvet, geeft meer cytokinen, geeft meer buikvet, etc.

Behandeling
Bij verdenking op hart- en vaatproblemen, hoge bloeddruk en bij aanwezigheid van obesitas moet een metabole screening uitgevoerd worden. Behandeling moet gericht zijn op het verminderen van het risico op cardiovasculair lijden en op diabetes type 2.
Dit kan door:
Leefstijlmaatregelen als:
- gewichtsverlies, 10% gewichtsverlies geeft aanzienlijke bloeddrukdaling en daling van het risico op ontwikkeling van suikerziekte.
- gezonde voeding (gevarieerd, caloriebeperkt)
- voldoende beweging
- stoppen met roken
- regelmatig dan-nachtritme
Daarnaast worden vaak medicijnen voorgeschreven als: bloeddrukverlagers, middelen om het cholesterolgehalte te normalisereen, bloedsuikersverlagers of middelen om af te vallen als dieet onvoldoende resultaat geeft.

Nederlandse onderzoekers (o.a. Romijn et.al.) hebben aangetoond dat het parasympatische (autonome) zenuwstelsel en het sympatische zenuwstelsel allebei een andere invloed hebben op de vetstofwisseling. Het sympatisch zenuwstelsel zorgt voor de aanpassing van ons lichaam aan activiteit en is in principe werkzaam op de dag, het parasympatisch zenuwstelsel doet ons lichaam aanpassen aan rust en werkt dus vooral ’s avonds en ‘s nachts.
Sympatische activiteit zorgt vooral voor vetafbraak, parasympatische activiteit vooral voor vetopbouw. Het vetweefsel blijkt insulineresistent te worden door uitschakeling van de parasympaticus.
Bij patiënten met een Metabool Syndroom treden verstoringen op in de activiteit van de twee zenuwstelsels met verstoringen van het dag-nachtritme. Dit kan tot gevolg hebben dat de glucose in het lichaam niet meer wordt verbrand (omgezet in energie) maar wordt omgezet in vet.
Toch zijn er nog veel onduidelijkheden rond het Metabool Syndroom: zo vraagt men zich af of men diabetes in de definitie ervan moet opnemen, weet men nog niet zeker of insulineresistentie de voornaamste oorzakelijke factor is, blijkt het cardiovasculair risico variabel en samenhangend met elk van de andere aanwezige risicofactoren, het cardiovasculair risico blijkt ook niet groter dan dat van de andere risicofactoren, de behandeling van het syndroom verschilt niet van die van elk van de risicofactoren afzonderlijk.
Als vuistregel kun je wel aannemen dat wanneer factoren van het Metabool Syndroom bestaan, het verstandig is maatregelen te nemen om de risicofactoren te verlagen.

Related posts:

1. Hoe meer buikvet, hoe vaker depressief
2. Syndroom van Gilles de la Tourette
3. Rusteloze benen syndroom

Niet iedereen gaat met vakantie, gelukkig voor de economie in Nederland zijn er ook nog veel mensen aan het werk.

Maar hoe combineer je nu die wat ongelukkige combinatie van prachtig zomerweer, tropische temperaturen en de wat rustiger zomermaanden en kom je toch tot productiviteit?

In de media vonden we een aantal tips om je concentratie te behouden, die we voor je op een rijtje hebben gezet:

-          Laat je niet afleiden van de taak waar je mee bezig bent, hou je focus en maak een actielijstje. Zo’n lijst helpt je om de prioriteiten te stellen, en levert puur plezier op als je items kunt afvinken.

-          Gebruik de zomermaanden om je bureau en je kasten op te ruimen. Een opgeruimde werkomgeving verbetert je productiviteit.

-          Zorg dat je de zaken die je nodig hebt om je werk goed te doen bij de hand hebt. Om aan een klus te beginnen hebben je hersenen een soort ‘opstarttijd’ nodig. Die tijd begint elke keer opnieuw als je steeds van je stoel op moet staan om weer iets te pakken wat je voor je werk nodig hebt ….

En dan kun je ook altijd nog wat oefeningen doen om de concentratie en het leervermogen te verbeteren. Uit de wetenschap is bekend dat er een relatie bestaat tussen bewegingspatronen en leerprocessen. Zo zijn oefeningen ontwikkeld door onder andere een Amerikaanse arts Dr. Paul Dennison, die een ‘educatief kinesisch programma’ heeft samengesteld met een aantal bewegingsoefeningen. Deze oefeningen kunnen een bijdrage leveren om je hersenhelften beter met elkaar te laten samenwerken en informatie uit te laten wisselen. En dat bevordert dan weer je concentratie en geïntegreerd leren.

Voorbeelden van dergelijke oefeningen zijn:

-          De kruisloop: breng gelijktijdig de rechterarm en de linkervoet achter je lichaam tot ze elkaar kunnen aantikken. Doe hetzelfde vervolgens met de linkerarm en de rechtervoet en wissel deze bewegingen achtereenvolgens in een regelmatig tempo af.

-          De biltikker: klap in je handen, tik met je linkerhand je rechterbil aan, klap in je handen en tik met je rechterhand je linkerbil aan. Wissel deze bewegingen achtereenvolgens in een regelmatig tempo af.

-          Tekenen: maak op een vel papier met twee handen tegelijk dezelfde tekening, bijvoorbeeld een boom of een wolk. Doe dit voor een aantal (eenvoudige) onderwerpen naar keuze.

Werk je bij hoge temperaturen kijk dan uit voor oververhitting. Je gezondheid kan gevaar lopen als de omgevingstemperatuur op de werkplek oploopt tot boven de 40 graden Celcius. Het is het mooist als je kunt werken in een ruimte met airconditioning. In de meeste grotere en moderne kantoren zitten goede luchtkoelsystemen, die je zelf op de gewenste temperatuur kunt instellen.

Moet je werken in de buitenlucht, in kleine ruimtes of in kantoren zonder airconditioning dan moet je uitkijken dat je niet oververhit raakt.

Verricht je zwaar lichamelijk werk, moet je zware fysieke inspanning leveren, ben je zwanger of heb je een (chronische) aandoening aan de luchtwegen dan moet je eigenlijk al vanaf 25 graden omgevingstemperatuur niet zonder verkoeling of airco werken.
Klachten van oververhitting kunnen zijn:

-          Moeite met concentreren

-          Slaperigheid

-          Duizeligheid

-          Hoofdpijn

-          Zweten

-          Spierkrampen

-          Uitputting

-          Bewustzijnsverlies of flauwvallen

Voor zover je werkgever niet zelf met maatregelen komt kun je overleggen of je werkgever kan inspelen op de warmte. Dit kan bijvoorbeeld door de instelling van een tropenrooster: vroeg beginnen om rond de heetste uren in de middag al naar huis te kunnen, extra pauzemogelijkheden aanbieden, geen zwaar lichamelijk werk uitvoeren.

Verder valt te denken aan het uitzetten van apparatuur die warmte produceert (zoals kopieermachines of printers), een ventilator aanschaffen, werknemers toestaan om luchtige katoenen kleding te dragen (volgens kledingvoorschriften – want denk erom dat je omgeving zich wel eens kan ergeren aan te zomerse kleding, blote lichaamsdelen, klepperende zomerschoenen etc.) en zorg dat je als werknemer voldoende water drinkt.

Hou de weer- en temperatuurverwachtingen in de gaten. Het KNMI heeft codes ingevoerd die iets zeggen over de mate van hitte die wordt verwacht. Zo betekent code geel dat tropische temperaturen van 30 graden en hoger worden verwacht.

Code geel is de op twee na hoogste fase van Europese temperatuurwaarschuwingen en houdt in dat temperaturen tussen 30 en 35 graden worden verwacht.

Code oranje is extreme weersomstandigheden met temperaturen tussen 35 en 40 graden.

De hoogste code is code rood met temperaturen boven de 40 graden.

We spreken officieel van een hittegolf als er minimaal 5 dagen achtereen temperaturen worden gehaald van 25 graden of hoger (dit noemen we zomerse dagen) waarbij binnen die 5 dagen zeker 3 dagen een temperatuur van 30 graden of hoger wordt bereikt (tropische dagen).

Bij warme en extreem warme dagen geeft het KNMI naast een Nationaal Hittealarm ook een smogverwachting af. Wordt smog verwacht dan is het verstandig om lichamelijk inspanning zoveel mogelijk te vermijden. Mensen met aandoeningen aan de luchtwegen en ouderen kunnen het beste binnen blijven in bij voorkeur een omgeving met temperaturen onder de 23 graden.

Bron: landelijke dagbladen

Related posts:

1. Hoe overleef je de warmte

Een zwellichaam is een netwerkvan kleine bloedvaatjes die bedekt zijn door een dun laagje slijmvlies. Zwellen die bloedvaatjes dan noemen we dat een aambei. Eigenlijk zijn aambeien te vergelijken met spataderen, maar dan rond de anus en de sluitspier. Aambeien kunnen wanneer ze groot worden naar buiten gaan puilen.

Oorzaak

Zwelling van bloedvaten rond de anus in combinatie met druk. Die druk ontstaat door veel zitten, niet voldoende bewegen of overgewicht. Maar vooral ook door (te) harde ontlasting waardoor je moet persen om te ontlasten. Persen en kracht zetten geeft zwelling van de bloedvaten .

De belangrijkste klachten die kunnen ontstaan zijn:

-          Lekkage van een beetje slijm of dunne ontlasting door de sluitspier naar buiten, wat jeuk rond de anus veroorzaakt

-          Uitzakken van de aambei, soms zelfs door de sluitspier naar buiten geeft vaak een gevoel of er een prop in de anus zit en bij het afvegen bij/na ontlasting kan rood bloed meekomen op het toiletpapier

-          Knellen de aambeien door de druk in de anus af dan kunnen ze stuk gaan, wat vaak meer bloedverlies tot gevolg heeft

-          Pijn ontstaat als de aambei ingeklemd raakt of afgekneld.

-          Vind door de afklemming geen bloedstroom meer in de aambei plaats dan ontstaat een stolsel (getromboseerde aambei) die veel pijn kan geven.

Heb je eenmaal een aambei dan ‘geneest’ deze niet meer: de bloedvaatjes blijven uitgezakt.

Wat kun je er zelf aan doen?

Klachten zijn te voorkómen of te minderen met leefregels.

-          Hou de stoelgang zacht. Dat bereik je door voldoende plantenvezels te eten en door veel water te drinken.

-          Stel bij aandrang tot ontlasting niet uit en houd de ontlasting niet op, maar ga zo snel mogelijk naar toilet. Neem de tijd voor het ontlasten en probeer zo min mogelijk te persen – dat voorkomt dat een aambei uitzakt.

-          Neem regelmatig een warm bad. Dit zorgt dat de anus zich ontspant en houdt het gebied goed schoon. Een warm zitbad helpt ook bij branderigheid, pijn en jeuk rond de anus.

-          Een goede drogist of apotheek heeft aambeienzalf of pijnstillende zetpillen die de klachten kunnen helpen te minderen.

-          Heb je een zittend leven ga dan meer bewegen, dat kan ook bijdragen aan gewichtsverlies in geval van overgewicht.

-          Vermijd of minder koffie, thee, koolzuurhoudende dranken, suiker, maar ook ‘hete’ kruiden als sambal. Deze kunnen namelijk irritatie van de bloedvaten rond de anus geven met jeuk en eczeem tot gevolg.

Onderzoek

Eerst moet onderzocht worden of de klachten gevolg zijn van aambeien. Andere aandoeningen kunnen namelijk soortgelijke klachten als die van aambeien geven. Denk aan ontstekingsziekten van de darmen of aan kwaadaardige processen.

Bij mensen jonger dan 50 jaar is onderzoek van de anus en het anale kanaal voldoende. Dit onderzoek doet de arts met de vinger en er wordt met een klein buisje in het anale kanaal gekeken.

Mensen ouder dan 50 jaar wordt geadviseerd om röntgenfoto’s van de gehele dikke darm te laten nemen en een kijkonderzoek van de dikke darm te laten doen (coloscopie).

Bij veel pijn kunnen deze onderzoeken onder plaatselijke verdoving of onder algehele narcose worden uitgevoerd.

Behandeling

Als de klachten aanhouden of toenemen en uit het onderzoek is gebleken dat sprake is van aambeien, is verdere behandeling nodig.

Meestal kan de behandeling poliklinisch plaatsvinden.

De bekendste methode is het afbinden van het overtollige slijmvlies van de aambeien met elastiekjes (rubberbandligatie). Hierdoor sterft het slijmvlies af en het wondje geneest met een klein littekentje. Het elastiekje komt later vanzelf met de ontlasting mee.

Andere methoden zijn gericht op het verkleven van het slijmvlies aan de onderlaag. Dit kan bereikt worden door het inspuiten van een irriterende vloeistof onder het slijmvlies waardoor een ontstekingsreactie met verkleving ontstaat. Of door met infrarood licht een brandwondje op het slijmvlies te maken wat ook verkleving geeft.

Vaak is één behandeling voldoende, soms zijn twee of drie behandelingen nodig.

Zijn de aambeien afgekneld of uitgezakt dan moet chirurgisch ingegrepen worden. Dit is pijnlijk en gebeurt daarom onder algehele narcose.

In het algemeen treden na behandeling weinig complicaties op, maar soms kan een nabloeding voor komen. Bij napijn wordt meestal enkele dagen pijnstilling gegeven.

Is het nodig geweest om de sluitspier in te knippen om de spanning en druk te verminderen dan kan het zijn dat winden of diarree wat moeilijker in te houden zijn.

Door middel van laxeermiddelen wordt zeker de eerste tijd ná behandeling de ontlasting extra zacht gehouden zodat de toiletgang weer goed op gang komt. Daarna is het zaak om je aan de gegeven leefregels te houden (zoveel mogelijk).

Tot maximaal een dag of 14 ná operatie kan het zijn dat wordt geadviseerd om dagelijks zitbaden te nemen voor de hygiëne en ontspanning van het operatiegebied.

Related posts:

1. Aambeien
2. Zweer van de twaalfvingerige darm
3. Ulcus pepticum

De methode, die recent gepubliceerd is in Science, is ontwikkeld op basis van 150 genetische ‘signaleringspunten’ zoals deze gevonden zijn bij centenarians (mensen die extreem oud worden).

Gemiddeld wordt 1 op de 6000 mensen in de geïndustrialiseerde wereld 100 jaar of ouder. En 90% van hen is op 93-jarige leeftijd nog zonder noemenswaardige handicaps in het functioneren.

Voor het onderzoek zijn sinds 1995 de genetische gegevens van 1000 centenarians verzameld.

Uit dat materiaal zijn die genetische ‘markers’ geïdentificeerd die het meest verschillen van het genetische materiaal van at random (toevallig) geselecteerde mensen.

Die genetische markers zijn dan weer onderzocht binnen een willekeurige groep centenarians (zijnde niet de onderzoeksgroep) en daarin is een matchingspercentage gevonden van 77%.

Die ontbrekende 23% verklaren de onderzoekers uit het feit dat, hoewel erfelijkheid een belangrijke rol speelt bij veroudering en overlevingsduur, het niet de enige factor (van betekenis) is. Andere factoren als lifestyle en omgeving zijn ook van invloed.

Dergelijke factoren zijn bijvoorbeeld omschreven in een eerder onderzoek onder mensen die behoren tot de Zevende Dags Adventisten, mensen die de hoogste levensverwachting hebben in de USA in de afgelopen 90 jaar.

In dat onderzoek onder de Adventisten wordt geconcludeerd dat ze zo oud worden dankzij het feit dat ze aanhangers zijn van een geloof dat hen vraagt vegetarisch te eten, regelmatig te bewegen, geen alcohol te drinken en niet te roken. En ze lijken hun stress te reguleren met hulp van hun geloof, familie en geloofsgenoten.

Uit het huidige Bostonse onderzoek komt naar voren dat de erfelijke ‘voorbestemming’ voor het krijgen van ziekten tussen centenarians en niet-centenarians niet echt verschilt. Of je heel oud wordt lijkt dus niet zo af te hangen van de genetische kans op een (ouderdoms-) ziekte, maar met andere genetische factoren die de levensverwachting ’verrijken’.

Op grond van deze gegevens nemen de onderzoekers aan dat om zo’n 10-15 jaar ouder te worden dan de gemiddelde leeftijd van zegge 88 jaar, erfelijkheid een toenemend belangrijke rol speelt en dat nog veel codes daarin onontdekt zijn.

De onderzoekers in Boston hebben op grond van de ‘afwijkende’ genencodes een rekenmodel ontwikkeld waarmee je je genetische predispositie voor uitzonderlijk lang leven kunt berekenen. Bijna een soort ‘afvink’ model moet het worden, waarop je in je genetische materiaal kunt zien hoeveel van die speciale markers je hebt.

Het vervolg zal zijn dat dit model verder getest moet worden door onafhankelijke laboratoria om de accuratesse te onderzoeken. Want aan sommige markers wordt in dit onderzoek een hoge waarde toegekend zijnde van invloed op de levensduur. Terwijl diezelfde markers uit andere onderzoeken naar bv. diabetes (suikerziekte) of hart- en vaatziekten een veel minder belangrijke invloed lijken te hebben op veroudering.

Hoe betrouwbaar het model zal zijn moet dus nog blijken. We zitten nu in de fase van vergelijkend onderzoek. Uit die vergelijkingen zou moeten komen hoeveel waarde en effect een bepaalde genetische code heeft op levensduur en veroudering.

Maar de tot nu toe gevonden markers maken de onderzoekers optimistisch ten aanzien van de toekomst en toekomstig onderzoek. Op weg naar een eenvoudige test waarmee iedereen voor zichzelf straks de vooruitzichten op een lang leven kan toetsen.

Bron: BBC News

Related posts:

1. Markers in hersenvocht voorspellen achteruitgang in kennisfuncties
2. Oogkleur te voorspellen
3. Genetisch passend dieet heeft meer effect

Dit plan omvat dat gemeentelijke gezondheidsdiensten (GGD-en) advies geven hoe je het beste met die hitte om kunt gaan.

Adviezen die gegeven worden zijn:

-          Drink minstens 2 liter water per dag

-          Drink geen alcohol (dat droogt uit)

-          Doe rustig aan en vermijd grotere (fysieke) inspanning op de heetste momenten van de dag (grofweg tussen 11.00 uur en 16.00 uur)

-          Zoek de schaduw

-          Draag lichte kleding (zonafstotend)

-          Zorg dat je hoofd bedekt is (petje of zonnehoed)

-          Smeer aan zon blootgestelde lichaamsdelen goed in met een zonnebrandcrème met hoge beschermingsfactor

-          Zorg op tijd voor afkoeling

-          Houd deuren en ramen zoveel mogelijk gesloten om je huis koel te houden

-          Zet op de koelere tijden (’s morgens vroeg en ’s avonds) deuren en ramen (tegen elkaar) open

-          Neem af en toe een verkoelende douche of leg een natte handdoek in je nek

-          Stap nooit vanuit de hitte zomaar in een ijskoud bad of onder een ijskoude douche (dat kan een te grote ‘schok’ voor je bloedvaten zijn!)

-          Let extra op ouderen, chronisch zieken, mensen die slecht ter been zijn

Andere zaken waar je op moet letten:

-          Ga na of een smogalarm wordt afgegeven, dit is een maat voor de hoeveelheid fijnstof in de lucht (matige smog is vanaf 180 microgram per kubieke meter)

-          In geval van smogalarm extra inspanning vermijden en kinderen en mensen met aandoeningen van de luchtwegen zoveel mogelijk binnen houden

-          Let op code ‘rood’ van de Brandweer

-          Vermijd gebruik van open vuur in droge (natuur-) gebieden

-          Indien je wilt barbecuen, wees dan uiterst voorzichtig met vuur

-          Beperk het watergebruik (m.n. voor tuin sproeien, zwembaden vullen of voor het wassen van je auto) in gebieden waar met warmte het water schaarser wordt

Related posts:

1. Wat te doen aan 'vermoeide' ogen?

Een zwellichaam is een netwerkvan kleine bloedvaatjes die bedekt zijn door een dun laagje slijmvlies. Zwellen die bloedvaatjes dan noemen we dat een aambei. Eigenlijk zijn aambeien te vergelijken met spataderen, maar dan rond de anus en de sluitspier. Aambeien kunnen wanneer ze groot worden naar buiten gaan puilen.

Oorzaak

Zwelling van bloedvaten rond de anus in combinatie met druk. Die druk ontstaat door veel zitten, niet voldoende bewegen of overgewicht. Maar vooral ook door (te) harde ontlasting waardoor je moet persen om te ontlasten. Persen en kracht zetten geeft zwelling van de bloedvaten .

De belangrijkste klachten die kunnen ontstaan zijn:

-          Lekkage van een beetje slijm of dunne ontlasting door de sluitspier naar buiten, wat jeuk rond de anus veroorzaakt

-          Uitzakken van de aambei, soms zelfs door de sluitspier naar buiten geeft vaak een gevoel of er een prop in de anus zit en bij het afvegen bij/na ontlasting kan rood bloed meekomen op het toiletpapier

-          Knellen de aambeien door de druk in de anus af dan kunnen ze stuk gaan, wat vaak meer bloedverlies tot gevolg heeft

-          Pijn ontstaat als de aambei ingeklemd raakt of afgekneld.

-          Vind door de afklemming geen bloedstroom meer in de aambei plaats dan ontstaat een stolsel (getromboseerde aambei) die veel pijn kan geven.

Heb je eenmaal een aambei dan ‘geneest’ deze niet meer: de bloedvaatjes blijven uitgezakt.

Wat kun je er zelf aan doen?

Klachten zijn te voorkómen of te minderen met leefregels.

-          Hou de stoelgang zacht. Dat bereik je door voldoende plantenvezels te eten en door veel water te drinken.

-          Stel bij aandrang tot ontlasting niet uit en houd de ontlasting niet op, maar ga zo snel mogelijk naar toilet. Neem de tijd voor het ontlasten en probeer zo min mogelijk te persen – dat voorkomt dat een aambei uitzakt.

-          Neem regelmatig een warm bad. Dit zorgt dat de anus zich ontspant en houdt het gebied goed schoon. Een warm zitbad helpt ook bij branderigheid, pijn en jeuk rond de anus.

-          Een goede drogist of apotheek heeft aambeienzalf of pijnstillende zetpillen die de klachten kunnen helpen te minderen.

-          Heb je een zittend leven ga dan meer bewegen, dat kan ook bijdragen aan gewichtsverlies in geval van overgewicht.

-          Vermijd of minder koffie, thee, koolzuurhoudende dranken, suiker, maar ook ‘hete’ kruiden als sambal. Deze kunnen namelijk irritatie van de bloedvaten rond de anus geven met jeuk en eczeem tot gevolg.

Onderzoek

Eerst moet onderzocht worden of de klachten gevolg zijn van aambeien. Andere aandoeningen kunnen namelijk soortgelijke klachten als die van aambeien geven. Denk aan ontstekingsziekten van de darmen of aan kwaadaardige processen.

Bij mensen jonger dan 50 jaar is onderzoek van de anus en het anale kanaal voldoende. Dit onderzoek doet de arts met de vinger en er wordt met een klein buisje in het anale kanaal gekeken.

Mensen ouder dan 50 jaar wordt geadviseerd om röntgenfoto’s van de gehele dikke darm te laten nemen en een kijkonderzoek van de dikke darm te laten doen (coloscopie).

Bij veel pijn kunnen deze onderzoeken onder plaatselijke verdoving of onder algehele narcose worden uitgevoerd.

Behandeling

Als de klachten aanhouden of toenemen en uit het onderzoek is gebleken dat sprake is van aambeien, is verdere behandeling nodig.

Meestal kan de behandeling poliklinisch plaatsvinden.

De bekendste methode is het afbinden van het overtollige slijmvlies van de aambeien met elastiekjes (rubberbandligatie). Hierdoor sterft het slijmvlies af en het wondje geneest met een klein littekentje. Het elastiekje komt later vanzelf met de ontlasting mee.

Andere methoden zijn gericht op het verkleven van het slijmvlies aan de onderlaag. Dit kan bereikt worden door het inspuiten van een irriterende vloeistof onder het slijmvlies waardoor een ontstekingsreactie met verkleving ontstaat. Of door met infrarood licht een brandwondje op het slijmvlies te maken wat ook verkleving geeft.

Vaak is één behandeling voldoende, soms zijn twee of drie behandelingen nodig.

Zijn de aambeien afgekneld of uitgezakt dan moet chirurgisch ingegrepen worden. Dit is pijnlijk en gebeurt daarom onder algehele narcose.

In het algemeen treden na behandeling weinig complicaties op, maar soms kan een nabloeding voor komen. Bij napijn wordt meestal enkele dagen pijnstilling gegeven.

Is het nodig geweest om de sluitspier in te knippen om de spanning en druk te verminderen dan kan het zijn dat winden of diarree wat moeilijker in te houden zijn.

Door middel van laxeermiddelen wordt zeker de eerste tijd ná behandeling de ontlasting extra zacht gehouden zodat de toiletgang weer goed op gang komt. Daarna is het zaak om je aan de gegeven leefregels te houden (zoveel mogelijk).

Tot maximaal een dag of 14 ná operatie kan het zijn dat wordt geadviseerd om dagelijks zitbaden te nemen voor de hygiëne en ontspanning van het operatiegebied.

Related posts:

1. Hemorroïden
2. Ulcus pepticum
3. Zweer van de twaalfvingerige darm

Langs de randen van de plekken vormen zich soms juist donkere plekken met méér pigment.

De aandoening komt zowel bij blanke als bij gekleurde mensen voor, maar valt bij donker gekleurde mensen meer op.

De ongepigmenteerde huid kan in de zon makkelijk verbranden en mensen met vitiligo moeten zich daarom niet te lang blootstellen aan zonlicht omdat de huid minder beschermd is tegen ultraviolette straling.

Het pigment in de huid is opgeslagen in en wordt geproduceerd door pigmentcellen, die in het onderste deel van de opperhuid voorkomen. Bij vitiligo is onder de microscoop te zien dat deze pigmentcellen (melanocyten) ontbreken.

Vitiligo komt bij ongeveer 1-2% van de wereldbevolking voor, ongeacht ras of geslacht.

Het is een medisch probleem, maar vooral ook een cosmetisch probleem: de aandoening wordt door de lijder vaak als zeer ontsierend beschouwd.

Oorzaak en kenmerken

Vitiligo is een verworven aandoening en wordt beschouwd als een auto-immuunziekte.

Onder invloed van T-lymfocyten (afweercellen), maar waarschijnlijk ook andere oorzaken (multifactorieel) worden melanocyten afgebroken.

Vitiligo komt meestal tot uiting tussen het 10^e en 30^e levensjaar: zeker 50% openbaart zich vóór het 20^e jaar en 70-80% vóór het 30^e jaar.

Mogelijk spelen erfelijke (genetische) factoren een rol en relatief vaak worden bij vitiligo ook andere auto-immuunaandoeningen gevonden. Zo komt de combinatie met lichen sclerosus nogal eens voor, maar soms ook komt vitiligo samen met hypothyeoridie (te lage schildklierfunctie) voor. Meestal echter staat vitiligo op zichzelf.

De diagnose wordt gesteld op grond van de uiterlijke kenmerken van de aandoening.

De huidplekken verschillen van elkaar in grootte en vorm en ze kunnen langzaam groter worden. Langs de rand van zo’n huidplek zitten vaak donkere plekken, die soms van structuur en plaats wisselen, niet stabiel blijven, maar meestal wel beperkt blijven tot een bepaald gedeelte van de huid en zich daar buiten niet uitbreiden.

De vitiligoplekken bevinden zich vaak bijvoorkeur rondom lichaamsopeningen of in de huidplooien rond de geslachtsorganen. Juist daar zitten langs de randen vaak die donkere plekken.

Vitiligo komt echter ook vaak voor op drukplaatsen, op de handen en voeten, op de rug, op plaatsen waar herhaald letsel van de huid is geweest en in het gelaat of de oksels, het kan zelfs voorkomen op slijmvliezen en bijvoorbeeld lippen.

Het huidpatroon en de lijnentekening is in de vitiligohuid niet anders dan in de normale huid.

Vitiligo over een groot deel van het lichaam komt betrekkelijk zelden voor.

Veel vitiligopatiënten hebben zeer lage concentraties foliumzuur, vitamine B12 en vitamine C in hun bloed. Hoe dat komt is nog niet bekend.

Vitamine B5, foliumzuur en vitamine B12 zijn betrokken bij de aanmaak van het huidpigment melanine.

Verloop

Het verloop is onvoorspelbaar en wat grillig. Meestal worden de huidafwijkingen geleidelijk groter, met tussenliggende perioden van verbetering. Het komt regelmatig voor dat huidplekken herstellen, met name wanneer het huidplekken op aan de zon blootgestelde gedeelten betreft, maar meestal is het herstel niet volledig. Er treedt daarbij nogal eens gedeeltelijke repigmentatie op vanuit haarzakjes. Vitiligoplekken op slijmvliezen en lippen herstellen zelden spontaan. En ook vitiligoplekken waarin witte haren groeien als uiting van de vitiligo herstellen niet spontaan.

Wanneer vitiligo op latere leeftijd ontstaat vertonen de huidplekken ook weinig neiging spontaan te verbeteren.

Behandeling
Je kunt veel baat hebben bij behandeling, echter vitiligo is (nog) niet te genezen.
Behandelingen die wel worden toegepast zijn:
- lichttherapie door middel van UV-bestraling, waarbij geprobeerd wordt repigmentatie op te wekken vanuit melanocyten in haarzakjes van de huid.  Het beste effect wordt verkregen met een combinatie van UV-licht met liposomaal verpakte khelline (van khella). Khella is een oud-Egyptische medicinale plant die krampwerend werkt. Het werkt vooral goed bij vitiligoplekken op borst, rug en in het gelaat.
- huidtransplantatie, waarbij de aangetaste huiddelen worden vervangen door gezonde huid, het liefst via de zgn. blaardak-methode, waarbij een transplantaat wordt gemaakt van het dak van een kunstmatig getrokken blaar op de huid.
- camouflage. Dit kun je het beste doen als een vitiligoplek minstens 3 jaar stabiel is. De plek wordt dan getatoeëerd met permanente make-up. Dit lukt het beste in de echte witte plekken, die niet al te groot zijn.
- corticosteroïden lokaal aangebracht in combinatie met gedoseerd zonlicht of met smalspectrum UV-B fototherapie. Hierdoor wordt de afweerreactie van de huid ter plaatse onderdrukt of verminderd. Het resultaat is wisselend.

In de onderzoekssituatie blijkt bij een aantal proefpersonen de verspreiding van vitiligo gestopt te kunnen worden door gebruik van hoge doses vitamine B12 en foliumzuur gedurende minimaal 3 maanden, in combinatie met blootstelling aan zonlicht. Hiernaar wordt nog verder onderzoek gedaan.

Related posts:

1. Nieuwe vorm van immuuntherapie bij huidkanker

De meeste mensen hebben er geen last van in het dagelijks leven.

Maar er zijn mensen die aan een vrijwel constante vorm van voetbalkoorts lijden, gedurende de nationale en internationale voetbalcompetities.

Elk land kent zo zijn eigen voetbalkoorts.

Er zijn twee vormen:

-          de lichte vorm, deze kan incidenteel aanwezig zijn of permanent – in het laatste geval spreken we dan van chronische lichte voetbalkoorts

-          de ernstige vorm, deze kan spontaan opkomen, vooral tijdens evenementen als een WK of EK, maar de ernstige vorm kan ook een opvlamming zijn van de chronische lichte voetbalkoorts

Beide vormen, maar vooral de ernstige vorm kan ten tijde van belangrijke kampioenschappen als een EK of WK epidemische vormen aannemen.

Voetbalkoorts is overdraagbaar en besmettelijk, via gadgets en reclame-uitingen, vooral tijdens belangrijke kampioenschappen.

In Nederland komt de voetbalkoorts meestal voor in de vorm van Oranjekoorts.

Dit een typische aandoening die vrijwel alléén bij Nederlanders voorkomt. Het maakt overigens niet uit of die Nederlanders in Nederland wonen of daarbuiten. Elke Nederlander die er een beetje gevoelig voor is kan er door getroffen worden.

Deze aandoening treedt bij voorkeur op in de zomermaanden en de verschijnselen zijn aanvalsgewijs.

Het ene jaar komt Oranjekoorts slechts in milde vorm voor.

Het erop volgende jaar echter treedt de veel ernstiger uitgesproken Oranjekoorts op, die tot epidemische vormen kan uitgroeien.

In korte tijd worden dan vele Nederlanders erdoor getroffen.

De aandoening is besmettelijk en overdraagbaar, voornamelijk via ‘beessies’, ‘buddies’, ‘bongostampers’, ‘Gogo’s’, juichbandjes, pletterpetten, oranjedresses, trompetten en toeters, pimp-your-car-sets, hoeden, helmen, balpennen, vlaggetjes, reclame op radio en TV en nog veel meer oranje-gadgets en must-haves.
Oranjekoorts kan – meestal in lichte vorm – ook overgedragen worden op mensen van andere nationaliteit. Dit is altijd tijdelijk en kan op niet te voorspellen momenten zomaar overgaan bij andere nationaliteiten. Overdracht op deze mensen gebeurt eigenlijk alléén als de eigen nationaliteitskoorts acuut is genezen doordat de oorzaak daarvoor is weggevallen.

Oorzaak

De oorzaak voor Oranjekoorts is gelegen in de voetbalcompetities op Europees en Wereld niveau, alsmede in de aanloop- en oefenwedstrijden daarvóór.

De lichte vorm van Oranjekoorts treedt voornamelijk op tijdens de oefenwedstrijden.

Er is een sterke samenhang tussen de ernst en mate van de klachten en de prestaties van het Nederlandse voetbalelftal.

Hoe beter het Nederlands elftal presteert hoe hoger de Oranjekoorts kan oplopen.

En hoe verder het Nederlands elftal in de diverse kampioenschappen komt, hoe uitgebreider de Oranjekoorts om zich heen grijpt.

In deze gevallen spreken we van een ernstige vorm van Oranjekoorts die wanneer de finale bereikt wordt kan oplopen tot een epidemie.

Ernst en mate van de verschijnselen kunnen getemperd worden door de factor ‘aantrekkelijk voetbal’: behalve het doorgaan naar de volgende voetbalronde vinden veel Oranjefans het belangrijk dat het Nederlands elftal attractief en mooi voetbal neerzet. Gebeurt dit niet dan kan teleurstelling ontstaan en een toenemende twijfel of Oranje de volgende ronde wel zal overleven.De Oranjekoorts kan dan wegebben tot een laag niveau.

Zolang een EK of WK aan de gang is kan de koorts aanhouden of aangevalsgewijs toenemen tijdens een wedstrijd.

Verschijnselen

Nervositas die cumulatief opbouwt tot het moment dat het Oranje-elftal een wedstrijd moet spelen

Trillende handen, vooral vóór de wedstrijd – dit is op te heffen door het ballen van de geheven vuist(-en) in de lucht

Regelmatige uitbarstingen van gezang, geroep of gekrijs, vooral op spannende momenten in de aanloop naar een goal, of als een goal gevallen is

Springen en dansen vooral ten tijde van de wedstrijden, het maakt niet uit op welk moment, maar de mate van activiteit neemt acuut toe als Nederland een doelpunt heeft gemaakt of de wedstrijd gewonnen heeft

Decorumverlies

Hysterische uitbarstingen

Pseudo-schizofrene aanvallen met de behoefte je in het oranje te verkleden, tot extreme behoefte als persoon op te gaan in de outfit van de Nederlandse Leeuw

Bewustzijnsvernauwing, tot het alleen nog maar leven van de ene wedstrijd naar de andere en in de tussentijd een beetje als een zombie rondlopen.

Diagnose

De diagnose wordt gesteld aan de hand van de Oranje-index die een maat is voor het Oranjegevoel.

Het indexcijfer wordt berekend op basis van vier indicatoren die regelmatig worden gemeten. Deze indicatoren zijn:

-          de opinie en het gedrag van consumenten,

-          de commerciële activiteiten rondom Oranje en het WK,

-          de publicitaire aandacht voor Oranje en het WK en

-          de opinie van een panel van vooraanstaande marketing- en voetbalexperts.

Behandeling

Er is geen goede behandeling tegen Oranjekoorts.

De aandoening gaat altijd weer vanzelf over en wordt getermineerd door de uitschakeling van het Oranje-elftal tijdens een kampioenschap.

Complicaties

Opgepakt worden op verdenking van ‘bush-marketing’

Openbare dronkenschap

Betrokken raken bij relletjes

Lawaaidoofheid als gevolg van teveel getoeter

Financiële problemen vanwege de aanschaf van steeds weer nieuwe gadgets

Obesitas ten gevolge van het versneld opeten van enorme voedselvoorraden aangekocht bij diverse supermarkten om zoveel mogelijk oranje-gadgets te verzamelen

Gokverslaving en de onbedwingbare drang om ‘pooltjes’ te maken met collega’s of vrienden teneinde de eindstand van een volgende wedstrijd van Oranje te voorspellen

Maar ook:

Chronische twijfel aan de prestaties van het Nederlands elftal, wat kan uitgroeien tot een verlies aan het eigen zelfvertrouwen

Identiteitscrisis op het moment dat je geen oranje kleding meer kunt dragen omdat Nederland uit de competitie ligt

Depressie omdat Nederland wéér geen kampioen geworden is.

Hoe kun je de Oranjekoorts voorkómen?

Eigenlijk blijkt dit in de praktijk vrijwel niet te ontlopen, enigszins krijg je er altijd wel iets van mee.

Wel kun je het risico op het oplopen van de aandoening zoveel mogelijk mijden. Dit kun je bereiken door ten tijde van een EK of WK voetbal:

- ramen en deuren gesloten te houden,

- vooraf voor de periode van een EK of WK een voorraad eten en drinken in te slaan zodat je niet naar de supermarkt hoeft

- er niet met de auto op uit te gaan

- oogkleppen op te doen

- oordoppen te gebruiken, vooral tijdens Oranje wedstrijden

- geen radio te luisteren

- geen televisie te kijken

- geen krant of tijdschrift te lezen en zeker geen voetbaltijdschrift!

- geen gebruik te maken van andere (tele-) communicatiemedia

Related posts:

1. Oranjekoorts

Ook blijkt dat meer dan de helft van de crèmes oxybenzon bevat, een stof die de hormoonhuishouding beïnvloedt en die de kans op kanker en vruchtsbaarheidsproblemen doet toenemen.

De uiteindelijke conclusie van het onderzoek is dat van alle onderzochte crèmes slechts 8% (40 crèmes) geschikt zijn voor gebruik.

Heel vaak blijken te hooggespannen uitspraken te worden gedaan over de beschermingsfactor en er zitten dus regelmatig potentieel schadelijke stoffen in.

Gewone zonnebrandcrèmes doen het beter dan de nu zo populaire sprays en poeders. Crèmes lenen zich het beste om een dikke laag aan te brengen, dat is zeker voor kinderen van groot belang.

En jammer voor het uiterlijk: crèmes die moeilijk smeren en die een witte laag op de huid achterlaten blijken het beste.

Geadviseerd wordt om geen zonnebrandcrèmes te gebruiken met de belofte van een beschermingsfactor van meer dan 50. Een factor 30 is te verkiezen boven een factor 50. En een crème met zinkoxide of titaniumdioxide is te verkiezen boven oxybenzon.

Altijd moeten er in een zonnebrandcrème een UVA- en een UVB-filter aanwezig zijn.

Oxybenzon is de meest gebruikte stof om UVB-stralen te absorberen.

Avobenzon absorbeert UVA, maar heeft het nadeel dat het door zonlicht wordt afgebroken. Wil het werkzaam zijn dan moet het met andere stoffen gecombineerd worden.

Zowel oxybenzon als avobenzon worden heel makkelijk door de huid opgenomen en kunnen daar dus makkelijk schade aanrichten.

Overigens is het zo dat titaniumdioxide of zinkoxide wel minder opgenomen worden door de huid, maar de effecten van deze stoffen zijn nog niet bekend, zeker niet de lange termijn effecten. Zinkoxide lijkt ondanks dit alles nog licht te prefereren boven titaniumdioxide, zinkoxide is namelijk biologisch afbreekbaar.

In natuurwinkels zijn natuurlijke zonnecrèmes verkrijgbaat. Die bevatten meestal organische oliën van macadamnoten, groene thee-extracten, bijenwas, gezuiverd water en titaniumdioxide of zinkoxide.

Natuurlijke crèmes zijn moeilijker in te wrijven, dat komt door de titaniumdioxide of zinkoxide, die ook zorgen voor een witte laag op de huid.

Maar misschien maar liever dat dan zonnebrandcrèmes die schadelijke stoffen bevatten waarvan de werking nog niet helder is.

Bron: HLN

No related posts.

Vitiligo is een huidaandoening die niet besmettelijk is, waarbij de huidcellen en het haar hun pigment verliezen waardoor meer of minder uitgebreide, goed afgegrensde maar onregelmatig gevormde plekken ontstaan waarin het huidpigment verdwenen is. Vaak ontstaan deze plekken symmetrisch op het lichaam.

De mensen die vitiligo tijdens de behandeling ontwikkelen blijken nu een relatief meer gunstige prognose voor herstel van melanoom te hebben. Dit zou berusten op het feit dat de eigen afweersystemen van het lichaam niet alleen de pigmentcellen in de huid opruimen, maar ‘en passant’ ook de kwaadaardige melanoomcellen.

Dit gegeven blijkt uit onderzoek verricht in het AMC.

Onderzoeker Jasper van den Boorn heeft op grond van deze wetenschap een nieuwe vorm van immuuntherapie ontwikkeld, de zgn. MIC.

MIC is een samenstelling van Monobenzon (een huidbleekmiddel dat vitiligo opwekt) met Imiquimod en CpG, deze laatste stoffen zijn immuunstimulerende middelen die het afweersysteem tot verhoogde werking aan kunnen zetten.

Tot nu toe is MIC alleen op proefdieren uitgeprobeerd, muizen met een melanoom blijken er verrassend goed op te reageren. Bij 85% van de muizen blijkt met MIC de tumorgroei te worden tegengegaan, waardoor de levensduur van de muis aanzienlijk toeneemt.

Ook blijktdat zeker 60% van de proefmuizen ná behandeling met MIC tumorvrij blijft.

Klinische trials, onderzoeken in ziekenhuizen op proefpersonen, zullen in de toekomst moeten uitwijzen of MIC inderdaad een nieuw middel kan worden in de strijd tegen huidkanker.

Je hebt een hoger risico om huidkanker op te lopen als je huid vaak verbrand (is) door de zon. En je loopt een hogere kans op verbranding als de zonkracht hoog is.

Via KWF Kankerbestrijding kun je informatie krijgen over een Zonbeschermingsadvies op maat. Het advies is beschikbaar via e-mail, twitter, hyves, widget en zelfs via een mobiele site en een mobiele applicatie voor meerdere telefoontypen.
In de applicatie is een huidtypetest opgenomen. De applicatie koppelt de zonkracht aan het door jou ingevoerde huidtype. Je krijgt dan alleen een waarschuwing als je huid door de hoogte van de zonkracht van die dag extra risico loopt om te verbranden. Deze applicatie kun je instellen voor het hele gezin.

Bron: landelijke dagbladen

Related posts:

1. Nieuwe vorm van toerisme
2. Weer erfelijke ontdekkingen voor huidkanker
3. KWF strijdt tegen huidkanker