Reactieve Artritis
12 juni, 2009 door Mathilde
Opgeslagen onder Aandoeningen - Ziektebeelden
Een reactieve gewrichtsontsteking (artritis) als reactie op een bacteriële ontsteking elders in het lichaam. De gewrichtsontsteking volgt daardoor vaak op een ontsteking van bv. de urinebuis (urethritis), van de baarmoederhals (cervicitis), van de darmen of van de ogen (conjucntivitis). De oorzaak ligt vaak in een geslachtsziekte, bv. een SOA als Chlamydia trachomatis (de meest voorkomende geslachtsziekte in Nederland – maar kan ook een andere infectie zijn (bv. door bacteriën als Neisseria Gonorrhoe, Ureaplasma Urealyticum, Salmonella, Shigella, Yersinia, Campylobacter etc).
Soms treden als begeleidend verschijnsel zweertjes op van de huid, de penis of in de mond.
De volksnaam is ‘Soldatenziekte’ en deze aandoening is ook het eerst ontdekt (door Reiter) bij soldaten waar door slechte hygiënische omstandigheden veel infecties voorkwamen. Tegenwoordig wordt het syndroom van Reiter eigenlijk altijd ‘Reactieve Artritis’ genoemd.
Voorkomen:
Deze aandoening komt vooral voor bij blanke mannen, meestal tussen 20 en 40 jaar.
In het begin is deze ziekte soms moeilijk te herkennen omdat de gewrichtsontsteking vaak pas enkele dagen of weken later optreedt na de oorspronkelijke bacteriële infectie. Meestal staan daarom de oorspronkelijke ontstekingsverschijnselen aanvankelijk op de voorgrond, bv. pijn bij het plassen of buikpijn en diarrhee, oogklachten etc.
HLA-B27:
Bij bloedonderzoek wordt vaak het HLA-B27-antigeen gevonden, één van de (bekendste) Human Leukocyte Antigenen. Er is dus sprake van het meespelen van erfelijke factoren bij deze aandoening.
HLA-B27 is een eiwit wat voorkomt op witte bloedcellen.
Alle cellen met een kern hebben HLA-genen op zich zitten. Witte bloedcellen hebben een eigen bloedgroep (net als rode bloedcellen), de HLA-eiwitten, die belangrijk zijn voor de afweer van de cellen. Deze eiwitten reageren op de aanwezigheid van lichaamsvreemde stoffen (in dit geval bv. een bacterie). Ze kunnen ook reageren op lichaamseigen stoffen – maar daarvan is bij het syndroom van Reiter geen sprake.
Behandeling:
Deze bestaat uit een goede behandeling van de onderliggende aandoening – de infectie dus. Vaak zal dat een behandeling zijn met antibiotica.
De gewrichtsontsteking geneest vervolgens spontaan, meestal zonder restverschijnselen, herstel kan wel enkele maanden duren.
de pijnklachten van de gewrichtsontsteking reageren in het algemeen goed op NSAID’s (ontstekingsremmers die niet tot de groep corticosteroïden behoren, zoals Ibuprofen, Diclofenac, Acetylsalicylzuur (aspirine), Naproxen etc)
Heel zeldzaam blijft de gewrichtsontsteking af en toe opvlammen – m.n. in perioden van lage weerstand (extreme inspanning, stress, infecties etc.)
| Handige links | ||
| chronischeziekten.goedbegin.nl |  |
|
| paginasponsor: | kindkid.nl |
Gerelateerde berichten:
