Bron (deels): nu.nl
Zie ook: ziektebeeld – ziektebeelden – metabool syndroom

Related posts:

1. Metabool Syndroom
2. Hoe meer buikvet, hoe vaker depressief
3. Genetisch nieuws over cholesterol

Metabool Syndroom komt vaker bij mannen voor, maar naarmate meer risicofactoren aanwezig zijn neemt ook het risico voor vrouwen toe.
Onderzoek toont aan dat het bij minstens 15% van de (ogenschijnlijk gezonde) bevolking tussen 25 en 50 jaar voor komt. Hoe ouder men wordt hoe meer het risico op Metabool Syndroom ook toeneemt: minstens 30% van de mannen en 20% van de vrouwen tussen het 40e en 50e jaar zouden lijden aan Metabool Syndroom.

Risicofactoren
Er spelen diverse risicofactoren mee:
- buikomtrek, oftewel het buikvet (abdominale obesitas), wanneer deze bij mannen meer is dan 94 cm en bij vrouwen meer dan 80 cm.
In combinatie met tenminste 2 van de volgende andere risicofactoren:
- verhoogd suikergehalte met een nuchtere suikerwaarde van meer dan 100 mg/deciliter (ofwel meer dan 5,6 mmol/L, of de diagnose diabetes mellitus
- verstoringen van de vetzuurhuishouding met verhoogde triglyceriden van meer dan 150 mg/deciliter (of meer dan 1,7 mmol/L) of een behandeling hiervoor
- verhoogd HDL-cholesterol (meer dan 40 mg/deciliter bij mannen en meer dan 50 mg/deciliter bij vrouwen) of een behandeling hiervoor
- verhoogde bloeddruk (meer dan 130/85) of een behandeling daarvoor
De zwaarlijvigheid die meetbaar is in de buikomvang is een noodzakelijke voorwaarde om van Metabool Syndroom te mogen spreken.
Risicofactoren die daarmee in verband staan zijn:
- fysieke inactiviteit (weinig aan sporten en bewegen doen)
- veroudering
- verstoorde hormoonbalans
- erfelijkheid (diabetes of hart- en vaataandoeningen in de familie voorkomend)
Roken wordt niet als aparte risicofactor gezien, maar stoppen met roken is wel dwingend onderdeel van de behandeling.
Verschillende risicofactoren tellen niet bij elkaar op, maar versterken elkaar, waardoor het risico soms wel tot 20x hoger kan oplopen. Het is zaak om zoveel mogelijk risico’s te vermijden of te verminderen.

Oorzaak
Het precieze mechanisme is nog onbekend. Maar Metabool Syndroom wordt bevorderd door teveel lichaamsvet en te weinig lichaamsbeweging.
Bij overgewicht treedt meestal resistentie op tegen de door insuline gestimuleerde suikeropname in het lichaam. Meer dan 90% van de patiënten met Metabool Syndroom zijn insulineresistent.
Hierbij zijn de cellen minder gevoelig voor het hormoon insuline. En insuline is juist nodig om suiker (glucose) uit het bloed op te nemen in insulinegevoelige cellen. In die cellen wordt glucose ofwel opgeslagen als glycogeen, ofwel direct omgezet in energie. En die energie wordt dan weer gebruikt voor het functioneren van cellen, weefsels en organen.
Bestaat insulineresistentie dan wordt geen of minder glucose door de insulinegevoelige cellen opgenomen, met als gevolg een stijging van het bloedsuikergehalte.
De normale reactie van het lichaam is dat de pancreas (alvleesklier) dan meer insuline gaat produceren om de hoge bloedsuikers alsnog ‘weg te werken’. Dat lukt vaak langdurig. Maar wanneer de pancreas niet meer voldoende produceert om de suikerwaarden weg te werken ontstaat diabetes mellitus type 2.
Een verhoogde productievan insuline door de pancreas leidt tot een verhoogde insulineconcentratie in het bloedplasma en dat geeft metabole veranderingen die leiden tot een verhoogd cardiovasculair risico en tot een laag HDL-cholesterol, (lichte) hypertriglyceridemie en hoge bloeddruk (hypertensie).
Onderzoek heeft aangetoond dat er verband is tussen de hoeveelheid buikvet (vetweefsel in de buikholte) en de werking van insuline: hoe meer buikvet hoe hoger de kans op ontstaan van insulineresistentie.
Vetweefsel is namelijk niet alleen opslagplaats voor vet, maar produceert zelf ook allerlei stoffen (cytokinen) die onder andere insulineresistentie kunnen geven, maar bv. ook een verhoogd risico geven op processen als aderverkalking. En zo ontstaat dan een vicieuze cirkel: meer buikvet, geeft meer cytokinen, geeft meer buikvet, etc.

Behandeling
Bij verdenking op hart- en vaatproblemen, hoge bloeddruk en bij aanwezigheid van obesitas moet een metabole screening uitgevoerd worden. Behandeling moet gericht zijn op het verminderen van het risico op cardiovasculair lijden en op diabetes type 2.
Dit kan door:
Leefstijlmaatregelen als:
- gewichtsverlies, 10% gewichtsverlies geeft aanzienlijke bloeddrukdaling en daling van het risico op ontwikkeling van suikerziekte.
- gezonde voeding (gevarieerd, caloriebeperkt)
- voldoende beweging
- stoppen met roken
- regelmatig dan-nachtritme
Daarnaast worden vaak medicijnen voorgeschreven als: bloeddrukverlagers, middelen om het cholesterolgehalte te normalisereen, bloedsuikersverlagers of middelen om af te vallen als dieet onvoldoende resultaat geeft.

Nederlandse onderzoekers (o.a. Romijn et.al.) hebben aangetoond dat het parasympatische (autonome) zenuwstelsel en het sympatische zenuwstelsel allebei een andere invloed hebben op de vetstofwisseling. Het sympatisch zenuwstelsel zorgt voor de aanpassing van ons lichaam aan activiteit en is in principe werkzaam op de dag, het parasympatisch zenuwstelsel doet ons lichaam aanpassen aan rust en werkt dus vooral ’s avonds en ‘s nachts.
Sympatische activiteit zorgt vooral voor vetafbraak, parasympatische activiteit vooral voor vetopbouw. Het vetweefsel blijkt insulineresistent te worden door uitschakeling van de parasympaticus.
Bij patiënten met een Metabool Syndroom treden verstoringen op in de activiteit van de twee zenuwstelsels met verstoringen van het dag-nachtritme. Dit kan tot gevolg hebben dat de glucose in het lichaam niet meer wordt verbrand (omgezet in energie) maar wordt omgezet in vet.
Toch zijn er nog veel onduidelijkheden rond het Metabool Syndroom: zo vraagt men zich af of men diabetes in de definitie ervan moet opnemen, weet men nog niet zeker of insulineresistentie de voornaamste oorzakelijke factor is, blijkt het cardiovasculair risico variabel en samenhangend met elk van de andere aanwezige risicofactoren, het cardiovasculair risico blijkt ook niet groter dan dat van de andere risicofactoren, de behandeling van het syndroom verschilt niet van die van elk van de risicofactoren afzonderlijk.
Als vuistregel kun je wel aannemen dat wanneer factoren van het Metabool Syndroom bestaan, het verstandig is maatregelen te nemen om de risicofactoren te verlagen.

Gerelateerde filmpjes:

1. Metabolic Syndrome
2. Insulineresistentie

Related posts:

1. Metabool Syndroom al voorspelbaar bij kinderen
2. Hoe meer buikvet, hoe vaker depressief
3. Syndroom van Gilles de la Tourette

Typen
- Ischemisch CVA, ook wel bloedeloos CVA genoemd. Hierbij is een bloedvat afgesloten door een bloedstolsel, hetzij door trombose in de cerebrale (hersen-) vaten, hetzij door een embolie (een stolsel wat vanuit elders in een hersenvaatje vast loopt).
- Hemorragisch CVA, ook wel bloederig CVA genoemd. Een bloedvat in de hersenen gaat stuk en veroorzaakt een bloeding. Door de ophoping van bloed raakt het hersenweefsel in de knel met schade tot gevolg. Daarnaast komen andere hersencellen zonder bloedvoorziening te zitten en overlijden eveneens. De bloeding kan plaatsvinden in de hersenen of in de hersenvliezen (subarachnoïdaal).
- TIA ofwel transient ischaemic attack – een periode van verminderde bloedvoorziening is een korte periode van verstoring van de bloedvoorziening naar hersenweefsel, met kortdurend functieverlies tot gevolg. Het functieverlies moet zich binnen 24 uur weer herstellen, duurt herstel langer dan spreken we van een CVA. TIA’s gaan nogal eens aan een CVA vooraf en zijn dus een belangrijk waarschuwingssignaal. In de eerste maand na een TIA ligt het risico op een CVA op 20% en in de eerste dagen na een TIA zelfs nog hoger.
Om goed te kunnen functioneren hebben de hersenen een constante bloedvoorziening nodig. In tegenstelling tot andere lichaamscellen groeien eenmaal overleden hersencellen niet opnieuw aan.

Oorzaken
Belangrijke oorzaken zijn:
- Afsluiting van vaten met ischemie kan gevolg zijn van atherosclerose ofwel aderverkalking
- Verzwakking van de vaatwand met verwijding (aneurysma) en uiteindelijke breuk van het vat heeft een hemorragisch infarct tot gevolg
- Atriumfibrilleren is de bekendste oorzaak voor het ‘schieten’ van embolieën naar de hersenvaten

Wanneer moet je denken aan een CVA?
- Plotse spierzwakte in spieren van gelaat, armen en/of benen, meestal eenzijdig
- Spraakproblemen, ‘slissen’, woordvindstoornissen etc.
- Plotseling wazig zien of volledig gezichtsverlies, meestal eenzijdig
- Slikproblemen
- Duizelingen en verlies van evenwicht of coördinatie
- Plotse hevige hoofdpijn
Minder duidelijke symptomen zijn moeite met coherentie in denken, stemmingswisselingen, moeheid en veranderingen in de persoonlijkheid.
Bij verdenking op een CVA is het van belang zo snel mogelijk medische hulp te zoeken, want hoe eerder kan worden ingegrepen hoe beperkter de schade zal zijn.

Anatomie
De hersenen bestaan uit 2 helften die elk de tegenoverliggende lichaamshelft coördineren en van elkaar veschillende functiegebieden hebben.
De linker hersenhelft bedient de rechter lichaamshelft en zorgt bovendien voor het denken (de cognitie), taalgebruik en taalgevoel.
De rechter hersenhelft bedient de linker lichaamshelft en zorgt voor ons visuele ruimtegevoel.

Risico’s
Iedereen, op elke leeftijd, kan een CVA krijgen, maar meestal komt het voor bij mensen boven het 55e jaar.
Risicofactoren zijn:
Leefstijlfactoren
- Roken, rokers hebben een 2x zo hoog risico op cerebrovasculaire accidenten
- Inactiviteit, mensen die weinig bewegen lopen gemiddeld ook een twee keer zo hoog risico ten opzichte van mensen die regelmatig bewegen
- Alcohol
- Dieet, een dieet rijk aan zout en verzadigde vetzuren is gerelateerd aan een hoge bloeddruk en atherosclerose wat het risico op een CVA doet toenemen
Medische factoren
- Hoge bloeddruk, dit geeft een verhoogd risico op zowel CVA’s als TIA’s
- Cardiovasculaire problemen zoals vaatziekten, angina pectoris, een hartinfarct, voorgaande TIA’s of atriumfibrilleren doen het risico toenemen
- Diabetes mellitus verdubbelt het risico
Andere factoren
- Leeftijd, CVA komt boven het 55e jaar vaker voor
- Geslacht, onder de 75 jaar komt een CVA vaker bij mannen voor
- Etnische achtergrond, CVA komt vaker voor bij Aziaten, Afrikanen en mensen uit de Cariben
- Erfelijkheid, het hebben van een 1e graads familielid die een CVA heeft doorgemaakt op jonge leeftijd (onder de 50 jaar) geeft een verhoogd risico.

Behandeling
Acute fase (eerste week):
Er dient snel onderzoek te worden gedaan naar het type CVA dat is opgetreden. Zodra dit bekend is kan medicatie worden toegediend en kan zo mogelijk de vochtbalans worden hersteld.
Bij halfzijdige verlamming wordt ook de NDT behandelmethode toegepast (neuro development treatment), dat wil zeggen dat alle hulpverleners hun best doen de verlamde zijde te activeren.
Tweede week:
In kaart brengen van de benodigde medische zorg, eventuele afronding van diagnostiek en bekijken van de mogelijkheden van de patiënt.
Hierna: start van de revalidatiefase en reactivering.
Zo mogelijk ga je na een CVA naar huis, maar soms is opname in een revalidatie-instelling (tijdelijk) nodig of in een verpleegtehuis (meestal permanent na een ernstig onherstelbaar CVA).

Related posts:

1. CVA – cerebrovasculair accident
2. Geheugenstoornissen bij beroerte beter verklaard

Typen
Er zijn twee typen neusbloeding. Verreweg de meest voorkomende vorm is de bloeding uit het onderste (voorste) deel van het neustussenschot – de anterieure bloeding.
Daar zitten enkele oppervlakkige kleine bloedvaatjes (capillairen) die stuk kunnen gaan door bijvoorbeeld het snuiten van de neus of door neuspeuteren. Deze anterior bloeding komt in ongeveer 90% van de gevallen voor.
De anterior bloeding behoeft meestal geen medische behandelingen gaat vanzelf over.
Zeldzamer en ook meestal op hogere leeftijd voorkomend zijn de posterieure bloedingen: uit bloedvaatjes die veel hoger in de neus gelegen zijn.
Hierbij komt er niet alleen bloed uit de neusgaten, maar vaker loopt het bloed via de achterkant van het gehemelte en de keel naar de slokdarm.
De posterior bloeding is een reden om hulp te zoeken bij een arts.

Oorzaak
Zoals we al aangaven kun je een bloedneus krijgen door snuiten of neuspeuteren.
Een klap op je neus kan ook aanleiding zijn voor een bloeding in de neus.
Droogt het neusslijmvlies uit zoals dat bijvoorbeeld bij heel warm weer kan optreden of wanneer je je in een fors verwarmde ruimte met droge lucht bevindt dan ontstaan korstjes die kunnen gaan jeuken en bij loslaten een bloeding kunnen veroorzaken.
Andere oorzaken zijn: kou, het verkeren op grote hoogte, allergieën en medicatie.
Ook krijg je een bloedneus wanneer je lijdt aan calciumtekort.
In een aantal gevallen ontstaan bloedneuzen als onderdeel van een veel ernstiger aandoening, zoals bijvoorbeeld een stollingsstoornis, kanker, een hoge bloeddruk of vaataandoeningen.
Ook kan het een gevolg zijn van de ziekte van Rendu-Osler, daarbij ontstaat een groei van bloedvaatjes boven in de neus (en ook op andere plaatsen in het lichaam), bloedvaatjes die kunnen gaan bloeden.

Behandeling
Met name bij lage neusbloedingen is het advies om:
- rechtop te gaan zitten
- de neus even goed uit te snuiten
- de beide neusgaten dichtgedrukt te houden gedurende een minuut of 10
- waarbij je met licht voorover gebogen hoofd zit
- rustig door je mond doorademen
Ook kun je neus en wangen koelen met een coldpack (ijs) – nooit zomaar op de huid leggen, maar de coldpack eerst verpakken in een doek.
Na een minuut of 10 kun je kijken of de bloeding gestopt is.
Daarna nog voor de zekerheid enkele minuten de neusgaten dichtknijpen.
Tegenwoordig is een gel verkrijgbaar die je bij een bloedneus direct in de neus kunt spuiten waardoor de bloeding stopt.
Wordt de bloeding door droogte van de slijmvliezen veroorzaakt dan is het verstandig om een tijdje stoom/waterdamp in te ademen.
Tot 12 uur ná een neusbloeding moet je geen druk op de neus krijgen, dus je niet vreselijk inspannen, voorover gebogen werken, zwaar tillen etc. Het liefst ook niet je neus snuiten, in elk geval niet tot een uur of 2 ná de neusbloeding.

Wanneer naar de dokter
Bezoek een arts als
- de bloedneus langer dan ½ uur aaneengesloten aanhoudt
- de bloeding achterin (‘hoog’) de neus zit
- je vaker dan 1x per week een bloedneus hebt
- bij verdenking op een andere onderliggende aandoening
Je dokter kan medicatie geven om de bloedvaatjes tijdelijk te vernauwen en vaak krijg je een tijdje een tampon in je neusgat(-en).

Behandeling bij ernstige neusbloedingen
Cauterisatie- dit houdt in dat de bloedvaatjes in de neus worden dichtgebrand, waardoor de bloeding stopt en geen nieuwe neusbloeding optreedt.

Related posts:

1. Neusbloeding
2. Bloedneus

Typen
- Ischemisch CVA, ook wel bloedeloos CVA genoemd. Hierbij is een bloedvat afgesloten door een bloedstolsel, hetzij door trombose in de cerebrale (hersen-) vaten, hetzij door een embolie (een stolsel wat vanuit elders in een hersenvaatje vast loopt).
- Hemorragisch CVA, ook wel bloederig CVA genoemd. Een bloedvat in de hersenen gaat stuk en veroorzaakt een bloeding. Door de ophoping van bloed raakt het hersenweefsel in de knel met schade tot gevolg. Daarnaast komen andere hersencellen zonder bloedvoorziening te zitten en overlijden eveneens. De bloeding kan plaatsvinden in de hersenen of in de hersenvliezen (subarachnoïdaal).
- TIA ofwel transient ischaemic attack – een periode van verminderde bloedvoorziening is een korte periode van verstoring van de bloedvoorziening naar hersenweefsel, met kortdurend functieverlies tot gevolg. Het functieverlies moet zich binnen 24 uur weer herstellen, duurt herstel langer dan spreken we van een CVA. TIA’s gaan nogal eens aan een CVA vooraf en zijn dus een belangrijk waarschuwingssignaal. In de eerste maand na een TIA ligt het risico op een CVA op 20% en in de eerste dagen na een TIA zelfs nog hoger.
Om goed te kunnen functioneren hebben de hersenen een constante bloedvoorziening nodig. In tegenstelling tot andere lichaamscellen groeien eenmaal overleden hersencellen niet opnieuw aan.

Oorzaken
Belangrijke oorzaken zijn:
- Afsluiting van vaten met ischemie kan gevolg zijn van atherosclerose ofwel aderverkalking
- Verzwakking van de vaatwand met verwijding (aneurysma) en uiteindelijke breuk van het vat heeft een hemorragisch infarct tot gevolg
- Atriumfibrilleren is de bekendste oorzaak voor het ‘schieten’ van embolieën naar de hersenvaten

Wanneer moet je denken aan een CVA?
- Plotse spierzwakte in spieren van gelaat, armen en/of benen, meestal eenzijdig
- Spraakproblemen, ‘slissen’, woordvindstoornissen etc.
- Plotseling wazig zien of volledig gezichtsverlies, meestal eenzijdig
- Slikproblemen
- Duizelingen en verlies van evenwicht of coördinatie
- Plotse hevige hoofdpijn
Minder duidelijke symptomen zijn moeite met coherentie in denken, stemmingswisselingen, moeheid en veranderingen in de persoonlijkheid.
Bij verdenking op een CVA is het van belang zo snel mogelijk medische hulp te zoeken, want hoe eerder kan worden ingegrepen hoe beperkter de schade zal zijn.

Anatomie
De hersenen bestaan uit 2 helften die elk de tegenoverliggende lichaamshelft coördineren en van elkaar veschillende functiegebieden hebben.
De linker hersenhelft bedient de rechter lichaamshelft en zorgt bovendien voor het denken (de cognitie), taalgebruik en taalgevoel.
De rechter hersenhelft bedient de linker lichaamshelft en zorgt voor ons visuele ruimtegevoel.

Risico’s
Iedereen, op elke leeftijd, kan een CVA krijgen, maar meestal komt het voor bij mensen boven het 55e jaar.
Risicofactoren zijn:
Leefstijlfactoren
- Roken, rokers hebben een 2x zo hoog risico op cerebrovasculaire accidenten
- Inactiviteit, mensen die weinig bewegen lopen gemiddeld ook een twee keer zo hoog risico ten opzichte van mensen die regelmatig bewegen
- Alcohol
- Dieet, een dieet rijk aan zout en verzadigde vetzuren is gerelateerd aan een hoge bloeddruk en atherosclerose wat het risico op een CVA doet toenemen
Medische factoren
- Hoge bloeddruk, dit geeft een verhoogd risico op zowel CVA’s als TIA’s
- Cardiovasculaire problemen zoals vaatziekten, angina pectoris, een hartinfarct, voorgaande TIA’s of atriumfibrilleren doen het risico toenemen
- Diabetes mellitus verdubbelt het risico
Andere factoren
- Leeftijd, CVA komt boven het 55e jaar vaker voor
- Geslacht, onder de 75 jaar komt een CVA vaker bij mannen voor
- Etnische achtergrond, CVA komt vaker voor bij Aziaten, Afrikanen en mensen uit de Cariben
- Erfelijkheid, het hebben van een 1e graads familielid die een CVA heeft doorgemaakt op jonge leeftijd (onder de 50 jaar) geeft een verhoogd risico.

Behandeling
Acute fase (eerste week):
Er dient snel onderzoek te worden gedaan naar het type CVA dat is opgetreden. Zodra dit bekend is kan medicatie worden toegediend en kan zo mogelijk de vochtbalans worden hersteld.
Bij halfzijdige verlamming wordt ook de NDT behandelmethode toegepast (neuro development treatment), dat wil zeggen dat alle hulpverleners hun best doen de verlamde zijde te activeren.
Tweede week:
In kaart brengen van de benodigde medische zorg, eventuele afronding van diagnostiek en bekijken van de mogelijkheden van de patiënt.
Hierna: start van de revalidatiefase en reactivering.
Zo mogelijk ga je na een CVA naar huis, maar soms is opname in een revalidatie-instelling (tijdelijk) nodig of in een verpleegtehuis (meestal permanent na een ernstig onherstelbaar CVA).

Related posts:

1. Beroerte

Typen
Er zijn twee typen neusbloeding. Verreweg de meest voorkomende vorm is de bloeding uit het onderste (voorste) deel van het neustussenschot – de anterieure bloeding.
Daar zitten enkele oppervlakkige kleine bloedvaatjes (capillairen) die stuk kunnen gaan door bijvoorbeeld het snuiten van de neus of door neuspeuteren. Deze anterior bloeding komt in ongeveer 90% van de gevallen voor.
De anterior bloeding behoeft meestal geen medische behandelingen gaat vanzelf over.
Zeldzamer en ook meestal op hogere leeftijd voorkomend zijn de posterieure bloedingen: uit bloedvaatjes die veel hoger in de neus gelegen zijn.
Hierbij komt er niet alleen bloed uit de neusgaten, maar vaker loopt het bloed via de achterkant van het gehemelte en de keel naar de slokdarm.
De posterior bloeding is een reden om hulp te zoeken bij een arts.

Oorzaak
Zoals we al aangaven kun je een bloedneus krijgen door snuiten of neuspeuteren.
Een klap op je neus kan ook aanleiding zijn voor een bloeding in de neus.
Droogt het neusslijmvlies uit zoals dat bijvoorbeeld bij heel warm weer kan optreden of wanneer je je in een fors verwarmde ruimte met droge lucht bevindt dan ontstaan korstjes die kunnen gaan jeuken en bij loslaten een bloeding kunnen veroorzaken.
Andere oorzaken zijn: kou, het verkeren op grote hoogte, allergieën en medicatie.
Ook krijg je een bloedneus wanneer je lijdt aan calciumtekort.
In een aantal gevallen ontstaan bloedneuzen als onderdeel van een veel ernstiger aandoening, zoals bijvoorbeeld een stollingsstoornis, kanker, een hoge bloeddruk of vaataandoeningen.
Ook kan het een gevolg zijn van de ziekte van Rendu-Osler, daarbij ontstaat een groei van bloedvaatjes boven in de neus (en ook op andere plaatsen in het lichaam), bloedvaatjes die kunnen gaan bloeden.

Behandeling
Met name bij lage neusbloedingen is het advies om:
- rechtop te gaan zitten
- de neus even goed uit te snuiten
- de beide neusgaten dichtgedrukt te houden gedurende een minuut of 10
- waarbij je met licht voorover gebogen hoofd zit
- rustig door je mond doorademen
Ook kun je neus en wangen koelen met een coldpack (ijs) – nooit zomaar op de huid leggen, maar de coldpack eerst verpakken in een doek.
Na een minuut of 10 kun je kijken of de bloeding gestopt is.
Daarna nog voor de zekerheid enkele minuten de neusgaten dichtknijpen.
Tegenwoordig is een gel verkrijgbaar die je bij een bloedneus direct in de neus kunt spuiten waardoor de bloeding stopt.
Wordt de bloeding door droogte van de slijmvliezen veroorzaakt dan is het verstandig om een tijdje stoom/waterdamp in te ademen.
Tot 12 uur ná een neusbloeding moet je geen druk op de neus krijgen, dus je niet vreselijk inspannen, voorover gebogen werken, zwaar tillen etc. Het liefst ook niet je neus snuiten, in elk geval niet tot een uur of 2 ná de neusbloeding.

Wanneer naar de dokter
Bezoek een arts als
- de bloedneus langer dan ½ uur aaneengesloten aanhoudt
- de bloeding achterin (‘hoog’) de neus zit
- je vaker dan 1x per week een bloedneus hebt
- bij verdenking op een andere onderliggende aandoening
Je dokter kan medicatie geven om de bloedvaatjes tijdelijk te vernauwen en vaak krijg je een tijdje een tampon in je neusgat(-en).

Behandeling bij ernstige neusbloedingen
Cauterisatie- dit houdt in dat de bloedvaatjes in de neus worden dichtgebrand, waardoor de bloeding stopt en geen nieuwe neusbloeding optreedt.

Related posts:

1. Bloedneus
2. Epistaxis

Typen
Er zijn twee typen neusbloeding. Verreweg de meest voorkomende vorm is de bloeding uit het onderste (voorste) deel van het neustussenschot – de anterieure bloeding.
Daar zitten enkele oppervlakkige kleine bloedvaatjes (capillairen) die stuk kunnen gaan door bijvoorbeeld het snuiten van de neus of door neuspeuteren. Deze anterior bloeding komt in ongeveer 90% van de gevallen voor.
De anterior bloeding behoeft meestal geen medische behandelingen gaat vanzelf over.
Zeldzamer en ook meestal op hogere leeftijd voorkomend zijn de posterieure bloedingen: uit bloedvaatjes die veel hoger in de neus gelegen zijn.
Hierbij komt er niet alleen bloed uit de neusgaten, maar vaker loopt het bloed via de achterkant van het gehemelte en de keel naar de slokdarm.
De posterior bloeding is een reden om hulp te zoeken bij een arts.

Oorzaak
Zoals we al aangaven kun je een bloedneus krijgen door snuiten of neuspeuteren.
Een klap op je neus kan ook aanleiding zijn voor een bloeding in de neus.
Droogt het neusslijmvlies uit zoals dat bijvoorbeeld bij heel warm weer kan optreden of wanneer je je in een fors verwarmde ruimte met droge lucht bevindt dan ontstaan korstjes die kunnen gaan jeuken en bij loslaten een bloeding kunnen veroorzaken.
Andere oorzaken zijn: kou, het verkeren op grote hoogte, allergieën en medicatie.
Ook krijg je een bloedneus wanneer je lijdt aan calciumtekort.
In een aantal gevallen ontstaan bloedneuzen als onderdeel van een veel ernstiger aandoening, zoals bijvoorbeeld een stollingsstoornis, kanker, een hoge bloeddruk of vaataandoeningen.
Ook kan het een gevolg zijn van de ziekte van Rendu-Osler, daarbij ontstaat een groei van bloedvaatjes boven in de neus (en ook op andere plaatsen in het lichaam), bloedvaatjes die kunnen gaan bloeden.

Behandeling
Met name bij lage neusbloedingen is het advies om:
- rechtop te gaan zitten
- de neus even goed uit te snuiten
- de beide neusgaten dichtgedrukt te houden gedurende een minuut of 10
- waarbij je met licht voorover gebogen hoofd zit
- rustig door je mond doorademen
Ook kun je neus en wangen koelen met een coldpack (ijs) – nooit zomaar op de huid leggen, maar de coldpack eerst verpakken in een doek.
Na een minuut of 10 kun je kijken of de bloeding gestopt is.
Daarna nog voor de zekerheid enkele minuten de neusgaten dichtknijpen.
Tegenwoordig is een gel verkrijgbaar die je bij een bloedneus direct in de neus kunt spuiten waardoor de bloeding stopt.
Wordt de bloeding door droogte van de slijmvliezen veroorzaakt dan is het verstandig om een tijdje stoom/waterdamp in te ademen.
Tot 12 uur ná een neusbloeding moet je geen druk op de neus krijgen, dus je niet vreselijk inspannen, voorover gebogen werken, zwaar tillen etc. Het liefst ook niet je neus snuiten, in elk geval niet tot een uur of 2 ná de neusbloeding.

Wanneer naar de dokter
Bezoek een arts als
- de bloedneus langer dan ½ uur aaneengesloten aanhoudt
- de bloeding achterin (‘hoog’) de neus zit
- je vaker dan 1x per week een bloedneus hebt
- bij verdenking op een andere onderliggende aandoening
Je dokter kan medicatie geven om de bloedvaatjes tijdelijk te vernauwen en vaak krijg je een tijdje een tampon in je neusgat(-en).

Behandeling bij ernstige neusbloedingen
Cauterisatie- dit houdt in dat de bloedvaatjes in de neus worden dichtgebrand, waardoor de bloeding stopt en geen nieuwe neusbloeding optreedt.

Related posts:

1. Neusbloeding
2. Epistaxis

Op het festival wordt een ‘Gezondheidsplein’ ingericht, waar bezoekers zich gratis kunnen laten testen op diabetes mellitus ofwel suikerziekte. Aanstaande vrijdag en zaterdag kun je laten testen tussen 17.00 en 21.00 uur en zondag tussen 16.00 en 21.00 uur.

Ook worden risicofactoren getest zoals bloedsuiker en bloeddruk en kan de Body Mass Index (verhouding gewicht versus lengte) worden gemeten. Deze screening wordt georganiseerd door de Haagse afdeling van de Diabetes Vereniging Nederland en wordt financieel afgedekt door het farmaceutische bedrijf Lilly Nederland. Lilly Nederland heeft eerder in samenwerking met DVN en Agis Zorgverzekeraar een speciaal diabetesprogramma opgezet onder de naam ‘Club Diabest’.

Het testprogramma op het festival staat onder controle van een internist uit het Medisch Centrum Haaglanden, locatie Westeinde in Den Haag, dr. A. Kharagjitsingh, die ondersteund wordt door Carla Autar, een diabetesverpleegkundige die in het diabetescentrum Haaglanden werkt en ook voor het Diabetes Educatie Centrum voor Hindoestanen in de eerste lijn.

Juist tijdens zo’n festival speciaal voor allochtonen is zo’n diabetes-check zinvol, want diabetes komt bij allochtonen vaker voor dan bij autochtone Nederlanders. Hindoestaanse Surinamers worden 6-8 x vaker getroffen door suikerziekte dan Nederlanders en mensen van Turkse, Marokkaanse en overig-Surinaamse afkomst krijgen het 3-6 x zo vaak.

Komt uit de test een verhoogd risicoprofiel, in de zin van verhoogde risicofactoren, dan vindt verwijzing naar de eigen huisarts plaats. Je kunt veel informatie krijgen over diabetes, maar er worden geen behandeladviezen afgegeven.

De cijfers over diabetes: ruim 800.000 mensen in Nederland lijden aan suikerziekte en daarnaast wordt gespeculeerd dat zeker 200.000 mensen nog niet gediagnosticeerd zijn. Diabetes wordt nu al gezien als volksziekte nummer 1. De te verwachten groei wordt gesteld op 30% tot 2025. Die groei wordt vooral veroorzaakt doordat steeds meer mensen lijden aan overgewicht en slechte voedingsgewoonten hebben.

De grootste risico’s om diabetes type 2 te ontwikkelen liggen in overgewicht en te weinig lichaamsbeweging.

Bron: MedicalFacts

Kijk ook op: ziektebeeld: diabetes mellitus

Voor info over het festival: http://www.25jaarmilan.nl

En info over de screening: http://wwwdvndenhaag.nl

Related posts:

1. Praten helpt pubers met diabetes
2. Diabetes Mellitus
3. Forse investering in diabetes opsporing!

En dan blijkt dat het hebben van rijke vrienden een negatief effect kan hebben.

Hoe negatief dat effect is hangt wel samen met je persoonlijkheid.

Ben je iemand die het anderen van harte gunt, goed in je vel zit en een goed gevoel van eigenwaarde hebt dan zullen de effecten weinig tot niet aanwezig zijn.

Maar als je voortdurend naijvert, hetzelfde wilt bereiken als je vrienden en kennissen, beter wilt presteren dan hen of ‘erbij wil horen’ dan kan dit wel degelijk negatieve effecten hebben als gevolg van de spanningen die dat oproept.

Deze mensen hebben in het algemeen een hogere bloeddruk en lopen meer risico op hart- en vaatziekten en diabetes, zo blijkt uit het onderzoek.

Daarnaast kan een constante vergelijking met anderen – m.n. mensen die dichtbij je staan – op de maatschappelijke ladder een negatief effect hebben op je gevoel van eigenwaarde, wat weer nieuwe spanningen geeft.

Eerder onderzoek heeft al aangetoond dat mensen die in dure wijken wonen (wellicht een beetje boven hun stand) meer gaan voor de luxe, daar meer geld aan uitgeven en dus erg bezig zijn met ‘de buitenkant’, terwijl op essentiële zaken zoals eten, drinken, persoonlijke verzorging wordt bezuinigd.

Bron: Spitsnet

Related posts:

1. Nieuw type ‘slecht’ cholesterol gevonden in relatie tot hartaandoeningen
2. Vitamine D heeft goede uitwerking voor MS patient
3. Er lijkt een rol voor Ibuprofen bij ontwikkeling van Parkinson

De aandoening komt vaker bij mannen voor dan bij vrouwen en openbaart zich meestal tussen het 15^e en 35^e jaar.

Het beloop is heel wisselend: de nierfunctie kan jarenlang stabiel blijven, maar kan ook progressief achteruit gaan.

Oorzaak:

Onbekend. Soms lijkt de ziekte binnen één familie voor te komen, erfelijkheid is (nog) niet aangetoond.

Verschijnselen en beloop:

-          aanvallen van bloedplassen wat zich uit in bruinrode verkleuring van de urine (zichtbare hematurie) zonder verdere klachten

-          een aanval duurt meestal enkele dagen

-          vaak komt een aanval na een luchtweginfectie of infectie in het maag-darmkanaal

-          tussen de aanvallen door is er niet-zichtbaar bloed in de urine (microscopische hematurie)

-          soms algemene klachten als moeheid, koorts, keelpijn, spierpijn, pijn in de lendenen

-          vaak mild beloop met matige nierfunctiestoornis, lichte verhoging van de bloeddruk, licht eiwitverlies in de urine

-          geleidelijk (in 10-tallen jaren) nierfunctieverlies waarvoor uiteindelijk niervervangende therapie nodig kan zijn

-          soms een snel voortschrijdend beloop met snelle afname van de nierfunctie

Diagnose:

Alleen met zekerheid te stellen door middel van een nierbiopt (stansen van een stukje nier en dat microscopisch onderzoeken).

Soms wordt verhoogd IgA in het bloed gevonden.

Behandeling en prognose:

-          ACE-remmers (ACE inhibitoren) middelen die de werking van Angiotensine Converting Enzyme (ACE) remmen. Dit enzym zet angiotensine (I) om het vaatvernauwende angiotensine II. Een ACE-remmer verhindert dit effect waardoor de vaten wijder blijven en dus de bloeddruk daalt en het eiwitverlies in de urine ook daalt

-          eiwitbeperkt dieet

-          bij ernstige vormen kunnen afweer onderdrukkende (immunosuppressie) medicijnen worden ingezet, bv. Prednison – dit gebeurt nog niet veel: deze methode is vooral nog in onderzoek

-          bij ernstige (of progressieve = voortschrijdende) nierfunctie-afname moet worden overgegaan op nierdialyse of niertransplantatie.

De ziekte kan zich in een niertransplantaat ook weer openbaren – maar leidt dan meestal niet meer tot nierfunctiestoornissen.

De prognose is wisselend en hangt m.n. af van de ontwikkeling van (ernstige) hoge bloeddruk (hypertensie) en/of nierfunctieverlies.

Related posts:

1. Ziekte van Berger